Tussen Kaboel en Sarajevo (1994)

Ver weg bulderen de kanonnen.
Droom dus maar weg, ver weg met mij.
Ik hoef pas morgen naar het front toe.
Daar hoor ik de salvo's van dichtbij.
Ik laat het vuur vannacht maar branden, 
want buiten vriest het dat het kraakt.
En toch wordt er ook op dit moment gevochten,
wordt er weer ergens iemand dodelijk geraakt.
Want op alles in het donker wordt geschoten.
Dronken, want om het even wat, en de angst
en zij die nuchter zijn zijn op patrouille nog het bangst.

Toch laat ik het strijdtoneel vergeten.
De radio geeft ons muziek en
doopt zijn woorden 'nieuwsberichten'.
Buiten is de wereld ziek en
blinderen de luiken de ramen van wanhoop.
Ofwel, het uitzicht op de zoveelste brandhaard
tussen Kaboel en Sarajevo, de zoveelste
schandvlek op de kaart.

Natuurlijk had ik kunnen deserteren.
Maar daarvoor mis ik het juiste bloed.
Dat wil niet zeggen dat ik word gedreven
door zoiets als heldenmoed.
Ik zal me dan ook niet verzetten
tegen die zoete, veelzeggende lach
en dus, ik geef me over aan jouw wensen,
tot aan het krieken van de dag.
En zolang er nog wijn is, bloedrode wijn,
die het vuur van revanche doodt.
Dat in mij brandt en ik nog naar liefde hunker,
bestaat er geen haat, bestaat er geen vijand.

En als ik weer thuis kom is het lente
en hopelijk vrede, ik ben een optimist.
Echter, als ik toch zou zijn gevallen of
men mij opgeeft als vermist.
Treur dan niet te lang, m'n liefste.
Pik het leven daarna weer op en daarbij,
zie dat je gelukkig wordt,
al was het alleen maar omwille van mij!

Tekst: Dimitri Van Toren
Muziek: Dimitri Van Toren
CD: Onder dezelfde zon (1994)
ingezonden door Pieter J. van den Berg